Alles wat ik doe op het gebied van vitaliteit, mijn andere trainingen, workshops, sessies en mijn boek, komen uit mijzelf.

Het meeste van wat ik doe is ook op mijzelf van toepassing en heb mijn eigen vitaliteit, net als ieder ander.

Ik word vet van vet, wordt sterker van beweging en veerkrachtiger van meditatie, ik ben soms net een mens.

Ik heb ook de neiging veel achter mijn telefoon te hangen. Ik had een periode dat ik bij elke ‘verloren’ minuut even mijn facebook checkte of een berichtje stuurde. Dat voelde lekker.

Merk op dat ik dit in de verleden tijd schrijf, want ik kreeg er last van en doe dat nu niet meer.

En dat begon eerst voornamelijk via andere mensen.

Wij hebben twee herdershonden die een stevige baas nodig hebben. En dat is prima, ik ben die baas voor ze en als we samen zijn hebben we veel aandacht voor elkaar. Als ze iets spannend vinden komen ze naar mij toe en stel ik ze gerust, als ze denken dat er gevaar dreigt (Pas op, keigrote hond baas! En hij ruikt raar!), dan komen ze dat bij mij en de andere hond even melden.

Dat gaat op z’n herders, met veel lawaai natuurlijk. Geen enkel probleem, dat hoort erbij en die relatie is veel waard, leuk en noodzakelijk.

We hebben ook een stel in de buurt met een jonge Mechelaar (voor de minder hondigen onder ons, dat is een ‘politiehond’.)

Dat zijn pittige beesten, leuk maar hebben duidelijke leiding nodig anders gaan ze keten en kan het ook onveilig worden, voor mens en dier.

De enige keren dat die hond wordt uitgelaten is een rondje door de buurt waarbij baas/bazin steevast vastgelijmd zit aan de telefoon. Er is geen enkel contact met de hond. Ik zie van een afstand dat de hond signalen aan de baas geeft, maar die worden niet opgepikt. Hij vangt steeds bot zogezegd (😉).

Dit leidt tot frustratie en onrust bij de hond nu hij jong is en zal waarschijnlijk tot slecht luisteren, agressie en asiel leiden als hij ouder wordt. Het eerste bijtincident is al geweest.

Sorry voor mijn breedsprakigheid, het gaat hier natuurlijk niet om de hond, maar om het feit dat zijn mens hem geen aandacht geeft. Het gaat erover dat de telefoon wint.

Het kan erger, er woont een jonge moeder bij ons in de buurt die ik veel zie lopen met de wandelwagen en baby. Da’s mooi, dat klinkt vitaal en liefdevol.

Ze zit altijd op de telefoon, haar kindje ligt te pruttelen in de wagen en krijgt geen enkel contact met moeder. Ik denk dat ze denkt dat mama een appeltje is (met een hapje eruit als je snapt wat ik bedoel).

Waarom? Hoe kan dat? Wat is hier aan de hand? Hoe kan een telefoon het winnen van je hond, van je kind en van de wereld om je heen?

Toen ik naar mijzelf keek, zag ik dat ik het ook deed. Niet in de mate die in net beschreef, ik heb altijd de volledige aandacht voor hond en kind als we samen zijn, maar trok toch vaak de telefoon in een ‘dood’ momentje.

Waarom?

Waarom checkte ik mijn facebook na het afronden van een rapport op het werk, waarom keek ik even op nu.nl tijdens het poepen en checkte ik de motor- en muziekfora waar ik lid van ben meerdere malen per dag?

Ik weet het eigenlijk niet, het is erin geslopen en was mij er eigenlijk niet eens bewust van.

Dat voortdurende checken heeft geen enkel nut. Het is prima om het nieuws bij te houden, gewoon één of twee keer per dag ‘de krant lezen’ is prima natuurlijk. Met de fora is ook niets mis, of met facebook, maar het trekt steeds aandacht.

Steeds die kleine aandachtjes. Aandacht voor mij. Da’s best fijn eigenlijk. Als je een leuk berichtje krijgt, of een like op facebook of zelfs LinkedIn. Of als je een grappig hondenfilmpje ziet. Dat lijkt even te ontspannen en plezier te geven.

En dat is het probleem. Niet het pleziertje, maar de voortdurende stroom van kleine pleziertjes.

Dat werkt verslavend. Je went eraan. En net als met de meeste verslavingen heb je steeds meer nodig om hetzelfde fijne gevoel te krijgen. Zo sluipt het erin, je zit steeds meer op je telefoon. Je tijd te verdoen, met niks. Uur na uur…

 

Tot ineens de hond een kindje bijt terwijl baas en moeder op hun telefoon zaten. En misschien hebben ze het helemaal niet door. (Oké, dat gaat zelfs voor mij een beetje ver…). Maar snap je?

Ik wilde niet meer. Ik wil dat niet.

De telefoon is prima en heel handig. Maar niet om de tijd die mij nog rest op deez’ aard mee weg te laten stromen. Tijd die ik kan besteden aan écht plezier en zinvolle zaken, een knuffel van mijn kind, een zoen van mijn vrouw, een lik van de honden, een online training geschreven in een geïnspireerde dag en een lekkere mountainbike-rit die energie geeft. Dat is echt plezier, daar zit het echte geluk, zinvolle tijdsbesteding en ontwikkeling. Niet in hondenfilmpjes van honden die je niet kent of vallende dronken vrouwen die je (gelukkig?) nooit zal kennen.

Ik ben altijd heel gedisciplineerd, als ik iets wel of niet wil, dan doe ik dat wel of niet. Klaar. Soms een beetje lastig voor de mensen om mij heen, maar goed voor mij.

Ik heb nu een aantal dagen slechts drie ‘zinloze’ en vooral korte telefoonmomenten voor Facebook, domme filmpjes en fora: ‘s morgens voor het tandenpoetsen, net voor de lunch en net voor het avondeten.

Dat is het. En dat is genoeg. Een soort van uitzondering is hier het gebruik van YouTube, dat gebruik ik veel voor video’s over filosofie en andere vitaliteits-zaken en vaak voor mijn werk. Daar staan ook eigen filmpjes.

Dat blijf ik gebruiken waar het nodig is, maar ben mij wel bewust dat ik geen tijd meer verspil met onzin. Ik gebruik YouTube en andere media uitsluitend met een doel. Iets met een kop en start, wat begint en eindigt.

Ik merk al na een paar dagen dat er zaken veranderen. Het lijkt of ik iets helderder ben, alsof ik iets meer zie en hoor om mij heen. Ik ben ook vrolijker en energieker. Ik voel nu pas wat de invloed van die voortdurende stroom kleine stimulansen was, deze vlakte de ‘echte’ zaken af. Ze lieten mij de knuffel minder voelen. Ze maakten het moeilijker écht aandacht voor iets te hebben.

Ik ben zo blij dat ik dat gezien heb, mijn leven is er beter door geworden.

 

Helaas ben ik een ‘preacher’ en altijd bezig mijn normen aan anderen op dringen, dus ik wil zo graag dat meer mensen zien wat ze normaal zijn gaan vinden. Maar wat niet normaal zou moeten zijn.

Ik hoop zo graag dat deze cursus eraan bijdraagt dat de hond kwispelend met z’n baas speelt en het kindje kirrend naar mama lacht. En mama teruglacht.

Ik zal wel ouderwets zijn.

 

wat vind jij?